Zien we werkelijk wat eronder ligt?

Zien we werkelijk wat eronder ligt?
Zien we de dualiteit voordat we oordelen?
Zien we waar iemand doorheen gaat,de twijfels, de afwegingen, de moed om uiteindelijk een beslissing te nemen?
Of zien we alleen de uitkomst, zonder stil te staan bij het pad dat eraan voorafging?

Ik werd een struisvogel genoemd.
Dat raakte me. Want ik vind mezelf allesbehalve iemand die wegkijkt.
Ik kijk juist alles aan, alleen met respect voor de tijd, en door te voelen.

En is het niet zo dat de een meer tijd nodig heeft dan de ander.

De struisvogel staat symbool voor het vermijden van je stukken,
maar werkelijk gaan staan voor wat jij belangrijk vindt,
ook als een ander het niet ziet,
dat is pas moed.

Veel voelen, alles overwegen, besluiten nemen met een lange adem
ik herken het.
We weten allemaal dat waar de pijn zit, ook de groei zit.
En toch kiezen we vaak liever voor gemak dan voor de uitdaging.

Mijn moeder zei altijd: “Ieder huisje heeft zijn kruisje.”
Ik denk dat we dat een beetje zijn vergeten.

Wil je echt weten waarom iemand doet wat hij doet?
Vraag het dan.

Oordeel niet te snel, maar ga het gesprek aan.
Niet om jouw mening te laten overheersen,
maar om werkelijk te luisteren.

Want jouw waarheid is niet per se de mijne.

En misschien, heel misschien,
ligt er onder wat we zien
nog een laag die wacht om gezien te worden.

Ben jij bereid om te kijken?